Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τι σου συμβαίνει, αλλά τι θυμάσαι και πώς το θυμάσαι...

Ακόμα δεν έχω καταλάβει αν η ψυχή είναι η κατοικία της καρδιάς... ή αν εκεί στην καρδιά κατοικεί η ψυχή.Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: μια "μεγάλη" καρδιά,πάντα έχει μια υπέροχη ψυχή!!!

Paola Felix

Είναι και μερικά αρσενικά που γεννιούνται άνδρες…

Το ακούς απο το πρώτο τους κλάμα.
Το βλέπεις από την πρώτη τους ματιά, πως κοιτούν κατάματα τη μάνα. Από τη δίψα τους να θηλάσουν όχι το γάλα, τη γνώση, τη φωτιά, την αλμύρα να θηλάσουν.
Ολάκερη τη ζωή μιά ρουφηξιά να κάνουν.
Το νιώθεις από την αγκαλιά που σου χαρίζουν, αν και μωρά, αυτά σφιχτά σε αγκαλιάζουν.
Την αντάρα τους, που μέσα τους βράζει, μόνο το χάδι, μόνο το άγγιγμα,  η Αγάπη άνευ όρων, μπορεί να γαληνέψει.

Είναι μερικά αρσενικά που γεννιούνται Άντρες, λαχταρούν τον κόσμο όλο μέσα στις μικρές τους παλάμες να χωρέσουν, σπαρταρά η πέτρα στα χέρια τους, σε όλα τα ανεξήγητα γιατί μάχονται να δώσουν ένα επειδή. Κοιτώντας τα αστέρια τη νύχτα, προσκυνούν το θείο με δέος, εύχονται να αξιωθούν να αγγίξουν το άυλο, να τιθασέψουν τον άνεμο, το αδύνατο δυνατό να κάνουν.
Όχι γι’ αυτούς, όχι για τη δόξα τους, μόνο για τον Άνθρωπο, για τη ζωή, την κάθε Ζωή.

Τα παρατηρείς πώς τρέχουν πάνω σε κακοτράχαλους βράχους, κοφτερούς κι ας κόβονται, κι ας ματώνουν δεν σταματούν, στην κορφή τους φτάνουν, ελεύθερη πτώση κάνουν μες στην αγκαλιά της θάλασσας, της μάνας, της γυναίκας, της ερωμένης τους.
Μην υπολογίζοντας την ήττα. Ρίχνονται οικειοθελώς μες στη φωτιά κι ας ξέρουν οτι θα χαθούν.
Οι μεγαλύτερες νίκες τους οι ήττες τους, αρκεί που κόντρα στον άνεμο πήγαν. 

Κι όταν η θάλασσα τους ξεβράσει αποκαμωμένους δεν θρηνούν, μόνο δακρύζουν αλμύρα με μια θλίψη στα μάτια. Το άλλοτε γαλάζιο έχει γίνει πια γκρι και δεν ξέρεις τι να αγαπήσεις περισσότερο, το γαλάζιο της δυναμής τους ή το γκρι της σιωπής τους. Και εκεί που νομίζεις ότι τα πάντα χάθηκαν, ότι έσβησε η φλόγα, σπάνε τα φτερά τους, σαν γέρικοι αετοί, και ξανά μέσα στη θάλασσα τους ξαναπετούν.
Πιο νέοι, πιο ρωμαλέοι, πιο Άντρες απο ποτέ. 

Αν ανταμώσεις ποτέ σου τέτοιο αρσενικό, μην το φοβηθείς κι ας υπερέχει ξεκάθαρα απο εσένα, κι ας μπορεί να σε σημαδέψει για πάντα. Μην τον φοβηθείς, για ένα τέτοιο Άντρα αξίζει να σφραγίσεις τις σάρκες σου με το όνομά του για πάντα.

Αυτά τα αρσενικά εγώ θα ονομάσω Άντρες, γιούς, εραστές, ποιητές της ζωής μας.

αναπνοές

Γράφει η Αράπη Σ. Ελένη.
( Ανεμόεσσα Σκέψη)

<embed src=http://flash-clocks.com/free-flash-clocks-blog-topics/free-flash-clock-175.swf width=200 height=200 wmode=transparent type=application/x-shockwave-flash></embed>

Είμαι ο λίγος στον κόσμο των πολλών

ΕΛΕΝΑ ΛΟΪΣΙΟΥ

Δημόσια κοινή χρήση  -  20 Σεπ 2015

 

Είμαι ο λίγος στον κόσμο των πολλών που ξέρω οι λέξεις τι σημαίνουν… Κι έμαθα να στρογγυλεύω της καρδιάς μου τις γωνιές για να χωρέσω λίγη Αγάπη … Είμαι ο λίγος στη λίστα των πολλών που συλλαβίζω ελεύθερα τη λέξη «σ’ αγαπώ»… Κι εσύ χαμογελώντας, άθελά σου σχίζεις το τελευταίο φύλο που’ ναι ο επίλογος στο τετράδιο της υπομονής μου… Είμαι ο λίγος στην τρέλα των πολλών που έμαθα τι λένε τα τραγούδια… και στον καθρέφτη βλέπω τις μορφές που’ ναι χωρίς εσένα… που’ ναι όλες δικές μου. Η δική μου τρέλα είναι η μόνη διέξοδος κι οι λέξεις δικά σου είναι μαχαίρια… Μα μη φοβάσαι αγάπη μου δεν κάνει κρότο η σιωπή μου… Αυτή είναι που σκοτώνει φορώντας σιγαστήρα… Και μη ρωτάς γιατί οι καρδιές ραγίζουν εντελώς αθόρυβα.. Όνειρο ήταν και το ξέρω! Θα υπάρχω πλάι σου σαν ξεθωριασμένη πινελιά στο γκρίζο ψυχρό σου τσιμέντο! Εκεί όμως δεν θα’ χει γραμμένα ημερολόγια. Ούτε το φεγγάρι, θα΄ ναι πανσέληνος σαν κι απόψε! Ο έρωτας κι ο πόνος είναι δίδυμα φεγγάρια! Πολλές φορές αδύνατο να ξεχωρίσεις λέξεις που ταξιδεύουν στη θάλασσα του νου! Κι ο πόνος σου δραπέτης, δικός μου έγινε! Οι χτύποι της καρδιάς μου έγιναν χτύποι της δικής σου καρδιάς! Το μόνο που απόμεινε , σαν παιχνίδι θεϊκό, για να ξεχνάμε τη θνητή μας φύση! Κι είναι ο έρωτας δραπέτης, μυστικός, τυφλός , αέναος , έρωτας! Κλέφτης… έρωτας!

καλοκαιρι μου

Ευτυχισμένος είσαι όταν το βράδυ δε σου λείπει κανείς

Σπουδαία υπόθεση να νυχτώνει και να νιώθεις πλήρης. Να ζεις κι όχι να θυμάσαι. Ν’ αγκαλιάζεις τον άνθρωπο που λαχταράς κι όχι ένα μάτσο θαμπές αναμνήσεις αποτυπωμένες πάνω σε ξένα, άσχετα κορμιά. Ν’ ανατριχιάζεις που πλαγιάζεις μαζί του κι όχι να προσποιείσαι ότι κοιμάσαι για ν’ αποφύγεις βλέμματα κι αγγίγματα.

Είναι γνωστό πως καθώς βραδιάζει οι ανάγκες και οι απουσίες γιγαντώνονται, φτάνουν στο ζενίθ, βαράνε κόκκινο, πώς αλλιώς το λένε;

Αυτό βέβαια ισχύει για όλους εκείνους που αρνούνται την αλήθεια, που κρύβονται πίσω απ’ το μικρό τους δαχτυλάκι κι ικανοποιούνται απ’ το λίγο εφόσον φοβούνται το πολύ. Το φοβούνται γιατί δεν έκαναν και καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια να το γνωρίσουν και να το κατακτήσουν, το λίγο άλλωστε είναι πάντα πιο εύκολο, πιο εφικτό.

Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο που ξοδεύουμε το κορμί μας, τις μέρες και τις νύχτες μας, τα χάδια μας, τον πολύτιμο χρόνο μας, ακόμα και την αγάπη μας, ναι, σε μετριότητες, σε ανθρώπους που μπορεί γι’ άλλους να είναι ο παράδεισος επί γης αλλά σε μας δεν καλύπτουν ούτε το 10% των αναγκών μας, των πραγματικών «θέλω» μας. Κι αυτό μόνο και μόνο για να μη μείνει η δεξιά πλευρά του κρεβατιού άδεια. Μόνο και μόνο για να ακούσουμε μια καλημέρα το πρωί κι ας είναι κι από λάθος φωνή.

Ζητιανιά για πλαστή συντροφικότητα και μια αναγκαστική παρέα για τις διακοπές και τις εξόδους μας. Τόσος κι άλλο τόσος είναι ο τρόμος της μοναξιάς. Και τελικά τότε, με όλα αυτά τα λάθη είμαστε πιο μόνοι από ποτέ. Μαζί και μόνοι σ’ αυτό το άχαρο και μίζερο σχεσοσκηνικό που μας πνίγει, που μας καταπίνει και που τελικά οι ίδιοι στήσαμε.

Είναι ευλογημένοι, ευτυχισμένοι οι άνθρωποι που κατάφεραν να προσπεράσουν λάθος καταστάσεις, γόρδιους δεσμούς κι αιώνια απωθημένα. Έκλεισαν με όλες τις τιμές τους κύκλους που έπρεπε να κλείσουν. Αυτοί ναι, είναι πραγματικά ευτυχισμένοι τα βράδια. Είτε είναι μόνοι, είτε όχι.

Η ψυχή τους είναι ήρεμη και η συνείδησή τους καθαρή και βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά από συναισθηματικές εξαρτήσεις κι ενοχές. Ξέρουν πού πατούν, πού βρίσκονται και γιατί. Είναι μόνοι γιατί το επέλεξαν, είναι με κάποιον επίσης γιατί το επέλεξαν. Και σαφώς δεν πρόκειται για επιλογές ανάγκης.

Οι ευτυχισμένοι άνθρωποι κατάφεραν να ξεχωρίσουν τις απουσίες απ’ τις παρουσίες. Σκότωσαν τα φαντάσματα, τις ανούσιες αναμνήσεις, έριξαν φως στις σκιές. Απόλαυσαν τις επιτυχίες τους κι έζησαν ως το μεδούλι τις αποτυχίες και αυτό βέβαια τους κάνει εξαιρετικά γοητευτικούς αλλά κι ισορροπημένους.

Το βλέπεις στα μάτια τους, το πιο πολυλογάδικο όργανό μας και το μόνο που πρέπει να πιστεύουμε τελικά. Και τα μυστικά τους θα καρφώσει αν χρειαστεί και τις αλήθειες κι όλα τους τα ψέματα.

πηγη μου 

http://antikleidi.com/2015/09/15/bradi_den_lipi_kanis/

Facebook: ένα ζωντανό reality...

Ανεμόεσσα Σκέψη

Facebook: ένα ζωντανό reality...

Το facebook αποτελεί ένα reality εν δράσει, με πρωταγωνιστές τον καθένα μας ξεχωριστά.

Αυτοανακηρυσσόμαστε ήρωες μιας εικονικής - πραγματικής ζωής. Και λέω εικονικής - πραγματικής, γιατί παρόλο που μπορεί όλα αυτά που βιώνουμε οι χρήστες του "φέις" να αγγίζουν τη σφαίρα της φαντασίας, πολλές φορές όμως η φαινομένη δύναμη δημιουργεί και πραγματική. Αυτός που φαίνεται ότι είναι δημοφιλής, αγαπητός, αποδεκτός από ένα μεγάλο αριθμό "φίλων" χρηστών, τελικά νομίζει ότι είναι και στη ζωή του. Έτσι ξεκινάει η ψυχοπαθολογία της εξάρτησης, το μέσο ευνουχίζει τον δέκτη. Ο χρήστης γίνεται έρμαιο, χάνοντας ότι πολυτιμότερο έχει, το πρόσωπό του.

Εδώ δύο τινά μπορεί να συμβούν, είτε ο χρήστης πλανάται πλάνην οικτρά
( και στην πλειοψηφία αυτό ισχύει) επειδή έχει λάβει 1.500 like σε μια κοινοποίηση του - οι "φιλίες" εξαρτώνται από τη συχνότητα των like και όχι την ποιότητα των ανθρώπων - του δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι είναι ο νέος Καβάφης της ποίησης, ότι οι εκδότες διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους, ποιος θα πρωτοεκδώσει τον φιλόδοξο "νομπελίστα". Δεν υπάρχει τίποτα πιο γελοίο από τον αλαζόνα βλάκα, μην έχοντας συνείδηση της ελλειματικότητας του, πιστεύει ακράδαντα στην υπεροχή του.
Είτε σπανιότερα (εξαιρετικά σπάνια) ένα φυσικό ταλέντο βρίσκοντας χώρο να εκφραστεί και εντρυφώντας στην τέχνη μπορεί επιτέλους να ανατείλει.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα αυτά ξεφουσκώνουν. Όπως στα reality ο επιλεγμένος πρωταγωνιστής εκτίθεται και εκθέτει τον εαυτό του και τους άλλους για ένα χρηματικό έπαθλο, έτσι και στο "φέις" ο καθένας μας εκτίθεται και εκθέτει είτε για να πουλήσει βιβλία, ποιήματα, έρωτα... ότι έχει ο καθένας προς πώληση.

Και σ' αυτό το αδηφάγο παιχνίδι της επιβολής, της κατάκτησης, της αναγνωρισιμότητας, οι ίντριγκες, οι κόντρες καλά κρατούν, επιβεβαιώνοντας περίτρανα ότι το facebook είναι εικόνα της νοσούσης κοινωνίας. Λυκοφιλίες, μπλοκαρίσματα, διπλά - τριπλά προφιλ, που σε παρακολουθούν από την κλειδαρότρυπα και καιροφυλακτούν για να σε αφανίσουν.

Σκληρότεροι παίκτες εντέλει αποδεικνύονται οι πλέον καταπιεσμένοι, οι γυναίκες ( με πόνο το διαπιστώνω) που διψούν για κατάκτηση, έρωτα, φήμη και χρήμα. Όλα αυτά συνθέτουν ένα επικίνδυνο προφίλ ικανό να οδηγηθεί στην αυτοκαταστροφή, γιατί αυτοί είναι οι παίκτες που καίγονται πρώτοι, βουλιάζοντας στη μοναξιά της μοχθηρίας τους.

Υπάρχουν και οι άλλοι που ομιλούν κραυγάζοντας συνεχώς περί αγάπης, λες και η αγάπη χαρίζεται όσο πιο πολυ ουρλιάζεις. Ξεχνώντας ότι η αγάπη είναι σιωπηλή, δεν φωνασκεί και κυρίως η αγάπη ξέρει να αποσύρεται όταν αγάπη πια δεν θυμίζει.

Άλλοι δήθεν επαναστάτες λοιδορούν παντώς του επιστητού, ασκώντας ανοιχτά προπαγάνδα, αποσκοπώντας στο να κερδίσουν μια θεσούλα σε κάποιο Μπόμπολα ή Ποταμίσκο, ξεχνώντας τι θα πει δημοκρατία και ελευθερία του λόγου.

Αν θέλουμε λοιπόν να επιβιώσουμε εδώ μέσα και να βγούμε αλώβητοι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τη ματαιότητα του μέσου. Μακριά από αυτήν την οθόνη κανένας δεν σε ξέρει "οθονάνθρωπε".

Ας γίνουμε ο εαυτός μας, καλός, κακός, έξυπνος, βλάκας, όμορφος, άσχημος, όμως πάντα ο εαυτός μας. Αν μας αγαπήσουμε, τότε ίσως να γεννηθεί μέσα μας και η υπερηφάνια.

Το αυθεντικό πάντα ξεχωρίζει μόνο και μόνο γιατί είναι αληθινό. Και η αλήθεια δεν φοβάται το ψέμα. Δεν φοβάται να αποκαλυφθεί. Κανένα ψέμα δεν μπορεί να την σκιάσει.

Το facebook είναι ένα όπλο, για να μην στραφεί εναντίον μας, ας δημιουργήσουμε αντισώματα ανθρωπιάς.

Άλλωστε ο χρόνος όλους θα μας κρίνει όχι για τα λόγια μας, μα για τις πράξεις μας και πολύ περισσότερο για την απραξία μας.

Και μην ξεχνάς η ζωή σου είναι εκτός των τειχών του "φέις". Σταμάτα να γίνεσαι οικειοθελώς δέσμιος του.

Ζήσε ρε αδερφέ.
Δεύτερη ζωή δεν έχεις.

Αράπη Σ Ελένη
( Ανεμόεσσα Σκέψη)